Σύμφωνα με το opengov.gr, από σήμερα μέχρι τις 15/09/2010, το γραφείο του πρωθυπουργού καλεί όλους τους πολίτες να δηλώσουν σε ποιά δημόσια δεδομένων θα επιθυμούσαν να
έχουν ελεύθερη πρόσβαση.
Τα δεδομένα αυτά μπορεί να βρίσκονται
(α) στην κατοχή ενός οργανισμού του στενού ή ευρύτερου δημόσιου τομέα
(β) να έχουν παραχθεί με δημόσιους πόρους ή
(γ) να προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα αλλά η διάθεση τους μπορεί να εξυπηρετεί το δημόσιο
συμφέρον.
Οι πολίτες καλούνται επίσης να αναφέρουν προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά την πρόσβαση δεδομένων και να προτείνουν λύσεις για τη διάθεσή τους.
Το μόνο που προβληματίζει είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου υποβολής είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο, με τους περισσότερους πολίτες να βρίσκονται σε άδεια / διακοπές και να μην έχουν τις καθημερινές συναλλαγές με το δημόσιο ως πηγές έμπνευσης. Επιτέλους μια κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση; Η άλλη μία κίνηση εντυπωσιασμού; Σίγουρα η στιγμή δεν είναι η πιο κατάλληλη, αλλά το αποτέλεσμα μόνο ο χρόνος θα το δείξει…
Η εκλογή της νέας κυβέρνησης έχει φέρει κάποια χαμόγελα αισιοδοξίας σε όσους προσβλέπουν στην έναρξη μιας προσπάθειας δημοσίευσης των δεδομένων του Δημοσίου, ώστε να αρχίσουν να γίνονται ορατά όλα τα οφέλη για τα οποία μιλάμε εδώ και καιρό σε επίπεδο διαφάνειας αλλά και ανάπτυξης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ταχθεί εδώ και καιρό υπέρ της διαφάνειας και της δημοσίευσης δημόσιων δεδομένων στο Διαδίκτυο. Στη μοναδική ευκαιρία που είχα να του κάνω κάποια ερώτηση, ήταν στη συνέντευξη που οργάνωσε το TVXS με bloggers, οπότε και πήρα την ευκαιρία να τον ρωτήσω για αυτό ακριβώς το θέμα.
Με αφορμή και την απάντηση του Παπανδρέου, θα ήθελα εδώ να μιλήσω για το γενικό πλαίσιο και τη βασική φιλοσοφία που θα πρέπει να έχουν κατά τη γνώμη μου οι κυβερνητικές ενέργειες στην κατεύθυνση της διαφάνειας μέσω της δημοσίευσης των δεδομένων του Δημοσίου στο Διαδίκτυο.
Θα πρέπει πρώτα να κάνω ένα διαχωρισμό στις 2 βασικές επιλογές τις οποίες θα μπορούσε να κάνει μια κυβέρνηση σε αυτή την κατεύθυνση. Η μία επιλογή είναι το να παρέχει η ίδια κυβέρνηση (οι φορείς της για την ακρίβεια) υπηρεσίες πληροφόρησης απευθείας προς τους πολίτες, οι οποίες χρησιμοποιούν τα δημόσια δεδομένα. Μπορεί δηλαδή το υπουργείο Παιδείας να δημοσιεύσει ένα διαδραστικό χάρτη στον οποίο θα φαίνονται τα σημεία στα οποία βρίσκονται τα Δημοτικά σχολεία, τα Γυμνάσια, τα Λύκεια, κ.ο.κ. Αυτή είναι μια απευθείας υπηρεσία πληροφόρησης του Δημόσιου.
Η δεύτερη επιλογή είναι το Δημόσιο να δημοσιοποιεί στο Internet απλά πρωτογενή δεδομένα (raw data) τα οποία για ένα πολίτη στο Διαδίκτυο δεν έχουν πολύ μεγάλη χρησιμότητα (καθώς η εμφάνιση τους δεν είναι φιλική στον απλό χρήστη), αλλά είναι πολύ χρήσιμα σε προγραμματιστές και μικρούς επιχειρηματίες οι οποίοι μπορούν να πάρουν αυτά τα δεδομένα (τα λεγόμενα και machine readable data) και να δημιουργήσουν οι ίδιοι υπηρεσίες με βάση αυτες τις πληροφορίες. Στην περίπτωση του παραπάνω παραδείγματος, το υπουργείο Παιδείας θα δημοσιοποιήσει μια βάση δεδομένων με όλα τα στοιχεία των σχολείων (όνομα, γεωγραφικές συντεταγμένες, καθηγητικό προσωπικό, πρόγραμμα, και ό,τι άλλο) και προγραμματιστές από όλη την Ελλάδα θα μπορούν να δημιουργήσουν τον παραπάνω χάρτη.
Η δεύτερη επιλογή έχει πάρα πολλά και προφανή πλεονεκτήματα.
Το πρώτο πλεονέκτημα είναι ότι ο Δημόσιος τομέας δεν επιφορτίζεται με το καθήκον να φανταστεί τι είδους υπηρεσίες μπορεί να είναι χρήσιμες για τον Έλληνα πολίτη με βάση αυτά τα δεδομένα. Έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται για την καινοτομία και την ευρηματικότητα του, αλλά σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν θα έπρεπε να είναι καν η δουλειά του. Ο κάθε Δημόσιος φορέας στα πλαίσια της υπηρεσίας του παράγει μια πληροφορία, και θα είναι εύκολο (ως μέρος της καθημερινότητας του) να δημοσιεύσει αυτή την πληροφορία ως …απλή πληροφορία, και όχι ενταγμένη σε ένα πλούσιο διαδικτυακό περιβάλον.
Οι πολίτες μετά μπορούν να πάρουν αυτή την πληροφορία και, όχι μόνο να τη δημοσιοποιήσουν με ένα φιλικό στο χρήστη τρόπο (π.χ. ένα εύληπτο χάρτη) αλλά και να την “μιξάρουν” με πληροφορίες από άλλους Δημόσιους φορείς. Πολύ εύκολα δηλαδή μπορεί κάποιος να δημιουργήσει το χάρτη μιας περιοχής, για τον οποίο παίρνει δεδομένα από 2 ή 3 διαφορετικά Υπουργεία, και στον οποίο κάποιος μπορεί να δει π.χ. τα σχολεία της περιοχής (υπ. Παιδείας), τα σημεία στα οποία έγιναν εγκληματικές ενέργειες (υπ. Προστασίας του Πολίτη) και τα σημεία στα οποία έγιναν σεισμοί τα τελευταία 30 χρόνια (σεισμολογικό ινστιτούτο). Αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να περιμένουμε από ένα Δημόσιο φορέα.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι Δημόσιοι φορείς δεν πρέπει να παρέχουν υπηρεσίες Διαδικτυακής πληροφόρησης απευθείας προς τους πολίτες. Θα είναι πολύ χρήσιμο πιθανότατα να γίνει και αυτό. Αρκεί να μην δουν τις αντίστοιχες προσπάθειες που θα προέρχονται από πολίτες ως ανταγωνιστικές, με αποτέλεσμα πολλές φορές να γίνουν φειδωλές στην ελεύθερη δημοσίευση των δεδομένων τους. Κάθε υπηρεσία που δημιουργούν οι πολίτες πρέπει να θεωρείται ως ένα ευπρόσδεκτο συμπλήρωμα στην όποια αντίστοιχη προσπάθεια των Δημοσίων φορέων.
Το δεύτερο πλεονέκτημα είναι ότι μια τέτοια διαδικασία (δημοσίευσης πρωτογενών δεδομένων) μπορεί πολύ πιο εύκολα να ενταχθεί στην καθημερινή ροή δουλειάς των δημόσιων υπηρεσιών. Με τον τρόπο αυτό, και με τη σταδιακή επέκταση αυτής της λειτουργίας σε όλο τα φάσμα του Δημοσίου, το κράτος σιγά – σιγά μετατρέπεται σε μια πλατφόρμα διαφάνειας και επιχειρηματικότητας. Δίνει κίνητρα σε πολίτες και μικρούς επιχειρηματίες να δημιουργήσουν υπηρεσίες χρήσιμες στον πολίτη, και να ανοίξουν θέσεις εργασίας που δεν μπορούσαν να υπάρξουν πριν. Δίνει τη δυνατότητα σε κόμματα, κινήσεις πολιτών και ακτιβιστές να βρουν δικές τους χρήσεις διαφάνειας και διαλόγου με αυτά τα δεδομένα.
Το τρίτο προφανές πλεονέκτημα είναι ότι με μια τέτοια στρατηγική υλοποιούμε και ερχόμαστε σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κοινοτική οδηγία 2003/98/ΕΚ η οποία από το 2003 κιόλας προτρέπει όλες τις κυβερνήσεις να κάνουν ακριβώς αυτό: να γίνουν πλατφόρμες διαφάνειας και επιχειρηματικότητας προσφέροντας πρωτογενή δεδομένα του δημοσίου ελεύθερα στο Διαδίκτυο. Την οδηγία την έχουμε κυρώσει με νόμο από το 2006 ήδη, αλλά ποτέ δεν την εφαρμόσαμε. Μπορούμε να γίνουμε γρήγορα παράδειγμα προς μίμηση στην Ευρώπη (για πρώτη ίσως φορά) καθώς δεν είναι πολλές οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έχουν κάνει σοβαρά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση (με την εξαίρεση ίσως της Βρετανίας).
Όπως φαίνεται και στο ερώτημα που έκανα στον Γ. Παπανδρέου, αλλά είναι και προφανές από τα παραπάνω, η υλοποίηση ενός τέτοιου στόχου εξαρτάται άμεσα με την αποδοχή της από τα μεσαία και ανώτερα στελέχη όλων των Δημόσιων φορέων και όχι τόσο πολύ από την πολιτική βούληση ενός υπουργού. Πιστεύω ότι θα είναι πολύ χρήσιμη η δημιουργία μιας ανεξάρτητης αρχής η οποία θα μπορέσει να σπρώξει προς αυτή την κατεύθυνση η οποία είναι κρίσιμης σημασίας για τη Δημοκρατία μας.
Ένας Επίτροπος Δημόσιων Δεδομένων θα μπορούσε να έχει διπλό ρόλο στο να ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις του Δημόσιου τομέα. Οπλισμένος με τεχνικά εφόδια (ένα συμβουλευτικό σώμα), ένα νομικό πλαίσιο που τον καλύπτει, αλλά και την απαραίτητη στήριξη από την κυβέρνηση, θα μπορούσε αφενός να βοηθήσει (όπου χρειάζεται) τους επιμέρους κρατικούς φορείς (υπουργεία, οργανισμούς) να δημιουργήσουν τις τεχνικές υποδομές που απαιτούνται για την επίτευξη του στόχου, και από την άλλη να πιέζει τους ίδιους φορείς να προχωρήσουν όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις και δυσλειτουργίες. Ο Επίτροπος Δημόσιων Δεδομένων θα εκδίδει τακτικές (π.χ. τριμηνιαίες) δημόσιες αναφορές για την πορεία υλοποίησης των στόχων διαφάνειας που έχει θέσει, ενώ θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους πολίτες στη δημιουργία υπηρεσιών βασισμένων στα Δημόσια Δεδομένα, συμμετέχοντας σε συνέδρια, ημερίδες, ή διαγωνισμούς όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου.
Σε όλο το Δυτικό κόσμο η αξιοποίηση από τις κοινωνίες των πληροφοριών του Δημόσιου τομέα είναι από τις μεγάλες προκλήσεις της νέας δεκαετίας, και με τα σωστά βήματα έχουμε την ευκαιρία να μπούμε σε αυτή την προσπάθεια σαν ισότιμοι συνομιλητές με τα πιο προηγμένα κράτη, κάτι που δεν μας συμβαίνει και τόσο συχνά.
σως πολλοί θυμάστε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα λίγο μετά την ορκομωσία του είχε υποσχεθεί πώς όλα τα κυβερνητικά δεδομένα θα δημοσιεύοντουσαν online με άμεσο στόχο τη διαφάνεια αλλά και την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Μόλις 5 μήνες αργότερα ανέβηκε στον αέρα το www.data.gov το οποίο δεν πρόκειται για κάποια εφαρμογή όπου κάποιος χρήστης μπορεί να αναζητήσει πληροφορία αλλά για έναν κατάλογο όπου διατίθεται μια πληθώρα δημοσίων δεδομένων σε μορφή που μπορεί να διαβάσει ενα υπολογιστής.
Πολλοί έχουμε διαπιστώσει πώς η επιτυχία κάποιον προιόντων ή υπερεσιών έχει βασιστεί στο πλήθος των διαθέσιμων εφαρμογών που υπάρχουν για το εν λόγω προιόν. Μερικά παραδείγματα είναι το iPhone και το Facebook. Η επιτυχία τους βασίζεται σε μεγάλο βαθμό ότι αυτά τα προιόντα αποτελούν μια πλατφόρμα πάνω στην οποία developers χτίζουν τις δικές τους εφαρμογές πολλές από τις οποίες καταπλήσουν τον κόσμο με τις λειτουργίες τους με αποτέλεσμα την αύξηση της ζήτησης ή της αφοσίωσης των εν λόγω προιόντων.
Διαπιστώνοντας ότι το σημαντικότερο είναι η πλατφόρμα και η απελευθέρωση του developer η Αμερικάνικη Κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει κάτι παρόμοιο. Στο www.data.gov η κυβέρνηση δείνει τα στοιχεία και μπορεί ο καθένας να τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με την πολιτική που υπαγορεύεται. Για να τονώσει την δημιουργία τέτοιον εφαρμογών διοργανώθηκε και ένας διαγωνισμός με το όνομα Apps For America.
Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η αμερικάνικη κυβέρνηση προσέτρεξε ξανά στη Silicon Valley και τα επιτεύγματα της και αναζήτησε έναν έμπειρο CIO που θα συντόνιζε και θα διοικούσε τις διαδικτυακές της εφαρμογές. Στη συνέχεια αποφάσισε να δανειστεί μια άλλη εμπορική επιτυχία, το cloud computing και ξεκίνησε τη δημιουργία cloud datacenters που θα φιλοξενήσουν το κύμα των εφαρμογών που επεξεργάζονται είτε προβάλλουν τα δημόσια δεδομένα, ήδη η προσπάθεια έχει αρχίσει να υλοποιείται στο www.apps.gov.
Παρατηρώντας ότι όλο και πιο πολλές online υπηρεσίες δημιουργούνται και δεδομένου ότι είναι επίσημες αναπόφευκτο είναι να αναρωτηθούμε για την ταυτότητα των χρηστών που τις χρησιμοποιούν αλλά και πώς θα είναι πιο εύκολα προσβάσιμες. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα δεν επινοήθηκε ο τροχός ξανά αλλά υιοθετήθηκε το πρότυπο του OpenID αλλά προς το παρόν δε θα δημικουργηθεί μια κυβερνητική υπηρεσία που θα δρα ως OpenID provider αλλά θα χρησιμοποιούνται εταιρικά διαθέσιμες OpenID ταυτότητες όπως Google, Yahoo κλπ.
Οπως βλέπουμε η αμερικάνικη κυβέρνηση κάνει προσεχτικά και μεθοδικά βήματα προς την υιοθέτηση της απελευθέρωση και της χρήσης των δημοσίων δεδομένων και οι ίδιοι οι χρήστες να χτίσουν τις εφαρμογές που επιθυμούν δίνοντας τους όλα τα εφόδια όπως ταυτοποίηση χρηστών, φιλοξενία, διασύνδεση με τις υπηρεσίες για να το επιτύχουν. Βέβαια στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι αρκετά απλούστερα γιατί ήδη οι υπηρεσίες είναι πλήρως μηχανογραφημένες, υπάρχει μεγάλο πλήθος ταλέντων και ο πληθυσμός είναι εξοικιώμενος με την τεχνολογία. Οι επιπτώσεις από ένα boom στη δημιουργία κυβερνητικών εφαρμογών είναι παράπλευρες αφού έχει μόνο αυξάνουν τη συμμετοχή στην διακυβέρνηση, αυξάνουν τη διαφάνεια αλλά και θα δημιουργήσουν και μια τεράστια επαγγελματική ευκαιρία για πολλούς developers είτε εταιρίες να παρέχουν πραγματικά χρήσιμες υπηρεσίες στον πολίτη.
Προχθές Δευτέρα 27 Απριλίου ο υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος εξέδωσε εγκύκλιο προς τις δημόσιες υπηρεσίες, η οποία τις υποχρεώνει να δημιουργήσον μια νέα ιστοσελίδα (ενταγμένη στην ιστοσελίδα του φορέα τους) η οποία θα ονομάζεται “εφημερίδα της υπηρεσίας” και στην οποία θα δημοσιεύονται μια σειρά από δημόσια έγγραφα στα οποία μέχρι τώρα οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση.
Όπως αναφέρει η εγκύκλιος
Η διαδικτυακή αυτή τοποθεσία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενιαίο σύστημα αναφοράς για τη δημοσιοποίηση των διοικητικών εγγράφων που παράγει ο οικείος Φορέας, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο στην πράξη, ηλεκτρονική εφημερίδα σε κάθε Δημόσια Υπηρεσία η οποία θα δημοσιεύει τα διοικητικά έγγραφα που παράγει καθημερινώς η Υπηρεσία όπως ακριβώς γίνεται, κατά αναλογία, με την εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Για αρχή, κάθε βήμα που οδηγεί προς τη δημοσιοποίηση δημόσιων δεδομένων είναι από μόνο του θετικό (παρακάτω τα πολύ αρνητικά). Σύμφωνα με την εγκύκλιο τα έγγραφα που μπορούν να δημοσιεύονται είναι ενδεικτικά:
Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η αυτή η προσπάθεια δημοσιοποίησης δημόσιων δεδομένων είναι πολύ λίγος για τις ανάγες της εποχής – μια ανεπαρκής προσπάθεια. Κατ’ αρχήν, παρόλο που στα εισαγωγικά της εγκυκλίου αναφέρεται σαφώς η επέκταση της νομοθεσίας με την κοινοτική οδηγία για περαιτέρω χρήση των δημόσιων δεδομένων, πουθενά μέσα στο έγγραφο δεν αναφέρεται η ανάγκη τα έγγραφα και οι πληροφορίες να δημοσιεύονται με αυτούς τους όρους (περαιτέρω χρήσης).
Αυτό σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας μπορεί να καταχωρεί τα έγγραφα αυτά ακόμη και σε μορφή pdf εγγράφων, κάτι που καθιστά αδύνατη την περαιτέρω χρήση των εγγράφων αυτών. Στο παράρτημα της εγκυκλίου που εξηγεί αναλυτικά τα βήματα που πρέπει να ακολουθούν οι δημόσιοι φορείς για τη δημοσιοποίηση, δεν αναφέρεται πουθενά το ποιά μορφή θα έχουν τα έγγραφα που δημοσιοποιούνται – αφήνοντας το προφανώς στην κρίση του κάθε υπεύθυνου φορέα.
Κάποια σημεία μάλιστα της εγκυκλίου δημιουργούν πάρα πολλά ερωτηματικά:
1. Η εκγύκλιος αναφέρει ότι
Για να δημιουργήσουν την «Εφημερίδα της Υπηρεσίας», οι υπόχρεοι Φορείς πρέπει: …Να ανασχεδιάσουν τη Διαδικτυακή τους τοποθεσία και να προσδιορίσουν μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα η οποία θα φέρει την ένδειξη «Εφημερίδα της Υπηρεσίας».
Ο “ανασχεδιασμός” των ιστοσελίδων εμένα μου φέρνει στο νου ξόδεμα πολλών ακόμη εκατομμυρίων (από δικά μας λεφτά) σε διαγωνισμούς για “ιστοσελίδες” αξίας λίγων χιλιάδων Ευρώ. Αυτό που χρειάζονται τα Δημόσια Δεδομένα δεν είναι “νέες ιστοσελίδες”, αλλά δημιουργία βάσεων δεδομένων με έγγραφα και πληροφορίες οι οποίες είναι προσβάσιμες από όλους, από παντού, και διαχρονικά. Κάτι που μας φέρνει στο ….
2. Στους όρους της εγκυκλίου αναφέρεται:
VI. ΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ
Τα διοικητικά έγγραφα θα δημοσιεύονται την επόμενη ημέρα εργασίας από την υπογραφή τους. Τα ανωτέρω έγγραφα θα παραμένουν στο διαδικτυακό τόπο ένα ημερολογιακό μήνα από την ημερομηνία δημοσίευσής τους.
Για ποιό λόγο αυτά τα έγγραφα πρέπει να κατεβαίνουν από την “ιστοσελίδα” μετά από ένα μήνα? Ποιός ο λόγος η “διαφάνεια” να έχει διάρκεια ζωής? Εφαρμόζουμε τη λογική όποιος προλάβει τον Κύριο είδε? Και για ποιό λόγο?
Αυτό το τελευταίο χρειάζεται μια καλή απάντηση. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω γιατί είναι παράλογη αυτή η παράγραφος, είναι νομίζω απολύτως προφανές και στον πλέον άσχετο.
Και όλα τα παραπάνω, με δεδομένο ότι οι εγκύκλιοι αυτές δεν είναι δεσμευτικές νομικά, όπως μου ανέφερε σε μια συζήτηση και ο E-Lawyer.
Όπως είπα και στην αρχή, καλό το βήμα, αλλά πολύ λίγο. Δεν θα πούμε κι ευχαριστώ επειδή η Πολιτεία ζητά (όχι υποχρεώνει) από τα στελέχη των δημόσιων οργανισμών να μας πετάξουν ένα κοκκαλάκι διαφάνειας.
Το Transparency Camp είναι ένα συνέδριο (τύπου “unconference”) που έγινε στο τέλος του περασμένου Φλεβάρη στην Ουάσινγκτον και αφορούσε στις προσπάθειες που γίνονται στη σημερινή Αμερικάνικη πολιτική σκηνή να επέλθει διαφάνεια στον τρόπο που κυβερνάται η χώρα.
Στην ιστοσελίδα του συνέδριου ανέβηκαν πολλά videos με συνεντεύξεις ανθρώπων που έκαναν παρουσιάσεις και ομιλίες γύρω από το θέμα – πολύ ενδιαφέρον υλικό.
Η (δική μας) Μαίρηλου Τζεμπελίκου έκανε τη μετάφραση ενός από τα videos που εμφανίζονται εκεί, χρησιμοποιώντας την υπηρεσία Overstream. Mιλάει η Silona Bonewald για τη δουλειά που έχει κάνει μέχρι τώρα στην διάθεση Δημόσιων Δεδομένων και την προσπάθεια να διατίθενται οι νόμοι με τέτοια μορφή (καταχώρηση “σε παραγράφους”), ώστε να γίνονται αφορμή για ενημέρωση και διάλογο πάνω σε συγκεκριμένα θέματα ή υποενότητες.
Μπορείτε κι εσείς να χρησιμοποιήσετε την ίδια υπηρεσία για να μεταφράσετε οποιοδήποτε από τα videos του Transparency Camp και να μας ενημερώσετε να τα ανεβάσουμε εδώ.
Η Επιτροπή Ευρωπαϊκών υποθέσεων εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία προειδοποιεί την κυβέρνηση της Ιταλίας να τροποποιήσει την ενωμάτωση της Κοινοτικής οδηγίας για περαιτέρω χρήση των δημόσιων δεδομένων.
Σύμφωνα με την Επιτροπή ο νόμος που ψήφισε η Ιταλική Βουλή με τον οποίο ενσωματώνεται η οδηγία στο Ιταλικό δίκαιο παραλείπει βασικές πλευρές της οδηγίας, αλλοιώντας σημαντικά χαρακτηριστικά της. Ένα από τα σημαντικά στοιχεία που έδωσαν την αφορμή για την προειδοποίηση είναι o αποκλεισμός από το νόμο, των κτηματικών δεδομένων και όσων έχουν να κάνουν με υποθήκες – ένας τομές πολύ σημαντικός σύμφωνα με την Επιτροπή, για τα δεδομένα περαιτέρω χρήσης.
H Επιτροπή δίνει διορία 2 μήνες στην Ιταλαική κυβέρνηση να κάνει τις απαραίτητες προσαρμογές, πριν την στείλει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Παρόμοιες προειδοποιήσεις έχει στείλει παλιότερα η Επιτροπή στις κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Σουηδίας (τον Οκτώβριο του 2008).
Στο διήμερο Mediacamp event που οργανώθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο οργανώθηκε μια συζήτηση γύρω από την ιδέα των ανοιχτών Δημόσιων Δεδομένων και πως θα μπορούσε να προχωρήσει με πιο πρακτικά βήματα.
Πολλοί φίλοι συνέβαλαν πολλές και εξαιρετικές ιδέες, για τις οποίες συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε το διάλογο στο wiki της πρωτοβουλίας. Είναι σημαντικό πως συμφωνήσαμε όλοι ότι, η πρόκληση πλέον είναι να προχωρήσουμε σε πρακτικές εφαρμογές της ιδέας με τη βοήθεια και της κοινότητας των developers.
Μπορείτε να δείτε τη συζήτηση μετά από την ευγενική καταγραφή της σε video από τον Γιάννη Καρακατσάνη του xblog.gr.
Πριν από μερικές μέρες ο δημιουργός του WWW, ο Tim Berners-Lee μίλησε στο TED για το “επόμενο Web, από ανοικτά, συνδεδεμένα δεδομένα”. Ανάμεσα σε αυτά που λέει, αναφέρεται και στα Δημόσια Δεδομένα.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 6 μηνών από το ξεκίνημα της καμπάνιας “Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα”, ο πολύ καλός δημοσιογράφος Γιάννης Ανδριτσόπουλος με κάλεσε στην εκπομπή του «Alt-Control-TV» στο ραδιόφωνο του ALPHA 98,9.
Κάναμε ένα απολογισμό του τι έχει γίνει (ή δεν έχει γίνει) μέχρι τώρα, και τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Αν πιστεύετε ότι ήμουν υπερβολικός σε κάτι ή διαφωνείτε μπορείτε να σχολιάσετε. Χρειαζόμαστε ιδέες που βελτιώνουν ή συμπληρώνουν τις δικές μας.
Αύριο, στη φιλόξενη αίθουσα “Δρακοπούλου”, του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα γίνει μια πάρα πολύ σημαντική ημερίδα για τα θέματα της πρόσβασης στα Δημόσια Δεδομένα.
Ένας από τους τρόπους που ο κάθε πολίτης χωριστά μπορεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας διαφάνειας και ενεργοποίησης της δημόσιας λογοδοσίας του κράτους είναι να μάθει πως μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματά του για υποβολή αιτήσεων πρόσβασης στα δημόσια έγγραφα. Το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο είναι σχετικά απλό – υπάρχουν όμως αρκετές γκρίζες περιοχές στην εφαρμογή του. Αυτή η ημερίδα του Συνηγόρου του Πολίτη είναι σαφές ότι δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε νομικούς, αλλά στον κάθε πολίτη που θέλει να έχει μια επισκόπηση τόσο των δικαιωμάτων του όσο και των πρακτικών αποτελεσμάτων που μπορεί να έχει η άσκησή τους.
Eδώ μπορείτε να κατεβάσετε το πρόγραμμα της ημερίδας.
Στο πρώτο μέρος (12.00 – 16.45) με ενδιάμεσο διάλειμμα από τις 14.00-16.15), ο Συνήγορος του Πολίτη και ορισμένα στελέχη του θα μας εξηγήσουν τι μπορούν να κάνουν αυτοί για το δικαίωμά μας για πρόσβαση στα δημόσια έγγραφα. Θα παρουσιάσουν το νομικό πλαίσιο, θα μας πουν ποια επιχειρήματα επικαλείται η Διοίκηση για να μη δώσει (ή να δώσει) πρόσβαση στα έγγραφα, ποιες μεθόδους κι επιχιερήματα ακολουθεί ο Συνήγορος του Πολίτη για να πείσει τη Διοίκηση να χορηγήσει αντίγραφα. Με αυτό το πρώτο μέρος θα μάθουμε τι μπορούμε να περιμένουμε από το Συνήγορο όταν το κράτος δεν δίνει τα έγγραφα που ζητάμε. Και τι δεν μπορούμε να το περιμένουμε από αυτόν.
Στο δεύτερο μέρος (17.15-20.00) θα δοθεί ο λόγος σε άλλους δημόσιους φορείς που μπορούν να μας διευκολύνουν να ασκήσουμε αυτά τα δικαιώματα πρόσβασης στα δημόσια έγγραφα. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους θα παρουσιάσει τη δική του οπτική στο θέμα (μέσα από τις γνωμοδοτήσεις που στέλνει στη Διοίκηση όταν αυτή έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και δεν ξέρει αν πρέπει να δώσει τα έγγραφα ή όχι). Η μέθοδος της πρόσβασης στα έγγραφα μέσω της αίτησης του πολίτη για έκδοση Εισαγγελικής Παραγγελίας θα αναλυθεί από στέλεχος του ΣτΠ. Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης θα μας αναλύσει τα ζητήματα “περαιτέρω χρήσης πληροφοριών του δημόσιου τομέα”, μέσα από την παρουσίαση του γνωστού μας πια Ν.3448/2006, με τον οποίο ενσωματώθηκε η Οδηγία 2003/98 της ΕΕ για την περαιτέρω χρήση πληροφοριών του δημόσιου τομέα. Η αποτελεσματική εφαρμογή αυτής της οδηγίας είναι το βασικό αίτημα της Πρωτοβουλίας Πολιτών “Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα”. Ο ΓΕΔΔ είναι το κρατικό όργανο που εξετάζει δευτεροβάθμιες προσφυγές πολιτών σε περίπτωση που οι δημόσιοι φορείς έχουν απορρίψει το αίτημα για πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα. Ο κ. Γρηγόρης Λαζαράκος, αναπληρωματικό μέλος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, θα μας παρουσιάσει τα θέματα τριβής ανάμεσα σε Προσωπικά Δεδομένα και Δημόσια Δεδομένα. Ο κ. Λαζαράκος, στο βιβλίο του για την πρόσβαση στη δημόσια πληροφορία είχε υποστηρίξει την ανάθεση στην ΑΠΠΔ αρμοδιότητας Information Commissioner, δηλαδή να μπορεί να εποπτεύει όχι μόνο την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αλλά και το κατά πόσον πράγματι το Δημόσιο ικανοποιεί τα δικαιώματα πρόσβασης παρέχοντας έγγραφα. Εισήγηση θα γίνει κι από στέλεχος του Συμβουλίου της Επικρατείας, του ανώτατου δικαστηρίου στο οποίο μπορεί να προσφύγει ο πολίτης αν δεν γίνει δεκτό το αίτημά του για πρόσβαση στα έγγραφα.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι όμως το τελευταίο μέρος της εκδήλωσης. Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής κ. Νικηφόρος Διαμαντούρος, ο οποίο θα προεδρεύει στο δεύτερο μέρος της ημερίδας, θα κάνει μια εισήγηση με θέμα το δικαίωμα πρόσβασης του πολίτη στα έγγραφα των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για μια σημαντική ευκαιρία να ακούσουμε από τον ίδιο τον European Ombudsman, να περιγράφει πως εφαρμόζεται η διαφάνεια στην πράξη μέσα και από τη δική του συμβολή. Το θέμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο καθόσον μετά από παρέμβαση του κ. Διαμαντούρου, ύστερα από αναφορά της ΜΚΟ statewatch του Tony Bunyan, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχρεώθηκε να υλοποιήσει την υποχρέωσή της για να φτιάξει δημόσια ηλεκτρονικά μητρώα στα οποία να μεταδίδονται όλα τα έγγραφά της στο κοινό!
Η παρουσία των ανθρώπων που παίρνουν μέρος στην Πρωτοβουλία 4Δ είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, ιδίως καθόσον θα δοθεί η δυνατότητα να εκφραστεί δημοσια το αίτημα για την εφαρμογή του Ν.3448/2006 για την περαιτέρω χρήση πληροφοριών, αλλά και να καταδειχθεί η ανάγκη για τη δημιουργία και στη χώρα μας του θεσμιού του Information Commissioner. Θα είναι και μια καλή ευκαιρία για να βρεθούμε από κοντά και να συζητήσουμε μαζί με το Συνήγορο του Πολίτη το ενδεχόμενο μιας συνεργατικής μορφής προώθησης του αιτήματος (όπως έχει κάνει ο Συνήγορος και με ΜΚΟ σε μια σειρά θεμάτων με τα οποία ασχολείται, όπως οι Ρομά και η ισότητα).
Μέσω RSS Feed
Μέσω Email
Eπικοινωνία
@ Facebook