σως πολλοί θυμάστε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα λίγο μετά την ορκομωσία του είχε υποσχεθεί πώς όλα τα κυβερνητικά δεδομένα θα δημοσιεύοντουσαν online με άμεσο στόχο τη διαφάνεια αλλά και την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Μόλις 5 μήνες αργότερα ανέβηκε στον αέρα το www.data.gov το οποίο δεν πρόκειται για κάποια εφαρμογή όπου κάποιος χρήστης μπορεί να αναζητήσει πληροφορία αλλά για έναν κατάλογο όπου διατίθεται μια πληθώρα δημοσίων δεδομένων σε μορφή που μπορεί να διαβάσει ενα υπολογιστής.

Πολλοί έχουμε διαπιστώσει πώς η επιτυχία κάποιον προιόντων ή υπερεσιών έχει βασιστεί στο πλήθος των διαθέσιμων εφαρμογών που υπάρχουν για το εν λόγω προιόν. Μερικά παραδείγματα είναι το iPhone και το Facebook. Η επιτυχία τους βασίζεται σε μεγάλο βαθμό ότι αυτά τα προιόντα αποτελούν μια πλατφόρμα πάνω στην οποία developers χτίζουν τις δικές τους εφαρμογές πολλές από τις οποίες καταπλήσουν τον κόσμο με τις λειτουργίες τους με αποτέλεσμα την αύξηση της ζήτησης ή της αφοσίωσης των εν λόγω προιόντων.

Διαπιστώνοντας ότι το σημαντικότερο είναι η πλατφόρμα και η απελευθέρωση του developer η Αμερικάνικη Κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει κάτι παρόμοιο. Στο www.data.gov η κυβέρνηση δείνει τα στοιχεία και μπορεί ο καθένας να τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με την πολιτική που υπαγορεύεται. Για να τονώσει την δημιουργία τέτοιον εφαρμογών διοργανώθηκε και ένας διαγωνισμός με το όνομα Apps For America.

Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η αμερικάνικη κυβέρνηση προσέτρεξε ξανά στη Silicon Valley και τα επιτεύγματα της και αναζήτησε έναν έμπειρο CIO που θα συντόνιζε και θα διοικούσε τις διαδικτυακές της εφαρμογές. Στη συνέχεια αποφάσισε να δανειστεί μια άλλη εμπορική επιτυχία, το cloud computing και ξεκίνησε τη δημιουργία cloud datacenters που θα φιλοξενήσουν το κύμα των εφαρμογών που επεξεργάζονται είτε προβάλλουν τα δημόσια δεδομένα, ήδη η προσπάθεια έχει αρχίσει να υλοποιείται στο www.apps.gov.

Παρατηρώντας ότι όλο και πιο πολλές online υπηρεσίες δημιουργούνται και δεδομένου ότι είναι επίσημες αναπόφευκτο είναι να αναρωτηθούμε για την ταυτότητα των χρηστών που τις χρησιμοποιούν αλλά και πώς θα είναι πιο εύκολα προσβάσιμες. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα δεν επινοήθηκε ο τροχός ξανά αλλά υιοθετήθηκε το πρότυπο του OpenID αλλά προς το παρόν δε θα δημικουργηθεί μια κυβερνητική υπηρεσία που θα δρα ως OpenID provider αλλά θα χρησιμοποιούνται εταιρικά διαθέσιμες OpenID ταυτότητες όπως Google, Yahoo κλπ.

Οπως βλέπουμε η αμερικάνικη κυβέρνηση κάνει προσεχτικά και μεθοδικά βήματα προς την υιοθέτηση της απελευθέρωση και της χρήσης των δημοσίων δεδομένων και οι ίδιοι οι χρήστες να χτίσουν τις εφαρμογές που επιθυμούν δίνοντας τους όλα τα εφόδια όπως ταυτοποίηση χρηστών, φιλοξενία, διασύνδεση με τις υπηρεσίες για να το επιτύχουν. Βέβαια στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι αρκετά απλούστερα γιατί ήδη οι υπηρεσίες είναι πλήρως μηχανογραφημένες, υπάρχει μεγάλο πλήθος ταλέντων και ο πληθυσμός είναι εξοικιώμενος με την τεχνολογία. Οι επιπτώσεις από ένα boom στη δημιουργία κυβερνητικών εφαρμογών είναι παράπλευρες αφού έχει μόνο αυξάνουν τη συμμετοχή στην διακυβέρνηση, αυξάνουν τη διαφάνεια αλλά και θα δημιουργήσουν και μια τεράστια επαγγελματική ευκαιρία για πολλούς developers είτε εταιρίες να παρέχουν πραγματικά χρήσιμες υπηρεσίες στον πολίτη.

Προχθές Δευτέρα 27 Απριλίου ο υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος εξέδωσε εγκύκλιο προς τις δημόσιες υπηρεσίες, η οποία τις υποχρεώνει να δημιουργήσον μια νέα ιστοσελίδα (ενταγμένη στην ιστοσελίδα του φορέα τους) η οποία θα ονομάζεται “εφημερίδα της υπηρεσίας” και στην οποία θα δημοσιεύονται μια σειρά από δημόσια έγγραφα στα οποία μέχρι τώρα οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση.

Όπως αναφέρει η εγκύκλιος

Η διαδικτυακή αυτή τοποθεσία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενιαίο σύστημα αναφοράς για τη δημοσιοποίηση των διοικητικών εγγράφων που παράγει ο οικείος Φορέας, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο στην πράξη, ηλεκτρονική εφημερίδα σε κάθε Δημόσια Υπηρεσία η οποία θα δημοσιεύει τα διοικητικά έγγραφα που παράγει καθημερινώς η Υπηρεσία όπως ακριβώς γίνεται, κατά αναλογία, με την εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Για αρχή, κάθε βήμα που οδηγεί προς τη δημοσιοποίηση δημόσιων δεδομένων είναι από μόνο του θετικό (παρακάτω τα πολύ αρνητικά). Σύμφωνα με την εγκύκλιο τα έγγραφα που μπορούν να δημοσιεύονται είναι ενδεικτικά:

• Εγκύκλιοι
• Κανονιστικές διοικητικές πράξεις
• Ατομικές διοικητικές πράξεις που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως
• Εκτελεστές διοικητικές πράξεις (ατομικές απλές ή σύνθετες)
• Προπαρασκευαστικές
• Διαπιστωτικές – βεβαιωτικές
• Πράξεις επιβολής διοικητικών κυρώσεων
• Προμήθειες – Συμβάσεις
• Προσλήψεις / διορισμοί
• Πρακτικά συλλογικών οργάνων (Δημοτικών Συμβουλίων, Διοικητικών Συμβουλίων, Υπηρεσιακών Συμβουλίων, κλπ)
• Κανονισμοί εσωτερικής οργάνωσης & λειτουργίας
• Εκθέσεις εισηγητικές, επιθεωρήσεων & ελέγχων (εργασίας, δημοσίων έργων, υγείας κλπ.)
• Μελέτες
• Στατιστικά στοιχεία, κλπ.
• Απαντητικά έγγραφα με περιεχόμενο ερμηνευτικό ή διευκρινιστικό.

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η αυτή η προσπάθεια δημοσιοποίησης δημόσιων δεδομένων είναι πολύ λίγος για τις ανάγες της εποχής – μια ανεπαρκής προσπάθεια. Κατ’ αρχήν, παρόλο που στα εισαγωγικά της εγκυκλίου αναφέρεται σαφώς η επέκταση της νομοθεσίας με την κοινοτική οδηγία για περαιτέρω χρήση των δημόσιων δεδομένων, πουθενά μέσα στο έγγραφο δεν αναφέρεται η ανάγκη τα έγγραφα και οι πληροφορίες να δημοσιεύονται με αυτούς τους όρους (περαιτέρω χρήσης).

Αυτό σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας μπορεί να καταχωρεί τα έγγραφα αυτά ακόμη και σε μορφή pdf εγγράφων, κάτι που καθιστά αδύνατη την περαιτέρω χρήση των εγγράφων αυτών. Στο παράρτημα της εγκυκλίου που εξηγεί αναλυτικά τα βήματα που πρέπει να ακολουθούν οι δημόσιοι φορείς για τη δημοσιοποίηση, δεν αναφέρεται πουθενά το ποιά μορφή θα έχουν τα έγγραφα που δημοσιοποιούνται – αφήνοντας το προφανώς στην κρίση του κάθε υπεύθυνου φορέα.

Κάποια σημεία μάλιστα της εγκυκλίου δημιουργούν πάρα πολλά ερωτηματικά:

1. Η εκγύκλιος αναφέρει ότι

Για να δημιουργήσουν την «Εφημερίδα της Υπηρεσίας», οι υπόχρεοι Φορείς πρέπει: …Να ανασχεδιάσουν τη Διαδικτυακή τους τοποθεσία και να προσδιορίσουν μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα η οποία θα φέρει την ένδειξη «Εφημερίδα της Υπηρεσίας».

Ο “ανασχεδιασμός” των ιστοσελίδων εμένα μου φέρνει στο νου ξόδεμα πολλών ακόμη εκατομμυρίων (από δικά μας λεφτά) σε διαγωνισμούς για “ιστοσελίδες” αξίας λίγων χιλιάδων Ευρώ. Αυτό που χρειάζονται τα Δημόσια Δεδομένα δεν είναι “νέες ιστοσελίδες”, αλλά δημιουργία βάσεων δεδομένων με έγγραφα και πληροφορίες οι οποίες είναι προσβάσιμες από όλους, από παντού, και διαχρονικά. Κάτι που μας φέρνει στο ….

2. Στους όρους της εγκυκλίου αναφέρεται:

VI. ΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ
Τα διοικητικά έγγραφα θα δημοσιεύονται την επόμενη ημέρα εργασίας από την υπογραφή τους. Τα ανωτέρω έγγραφα θα παραμένουν στο διαδικτυακό τόπο ένα ημερολογιακό μήνα από την ημερομηνία δημοσίευσής τους.

Για ποιό λόγο αυτά τα έγγραφα πρέπει να κατεβαίνουν από την “ιστοσελίδα” μετά από ένα μήνα? Ποιός ο λόγος η “διαφάνεια” να έχει διάρκεια ζωής? Εφαρμόζουμε τη λογική όποιος προλάβει τον Κύριο είδε? Και για ποιό λόγο?

Αυτό το τελευταίο χρειάζεται μια καλή απάντηση. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω γιατί είναι παράλογη αυτή η παράγραφος, είναι νομίζω απολύτως προφανές και στον πλέον άσχετο.

Και όλα τα παραπάνω, με δεδομένο ότι οι εγκύκλιοι αυτές δεν είναι δεσμευτικές νομικά, όπως μου ανέφερε σε μια συζήτηση και ο E-Lawyer.

Όπως είπα και στην αρχή, καλό το βήμα, αλλά πολύ λίγο. Δεν θα πούμε κι ευχαριστώ επειδή η Πολιτεία ζητά (όχι υποχρεώνει) από τα στελέχη των δημόσιων οργανισμών να μας πετάξουν ένα κοκκαλάκι διαφάνειας.

Με μεγάλη χαρά σήμερα διαπίστωσα πως το Παρατηρητήριο Τιμών Υγρών Καυσίμων του Υπουργείου Ανάπτυξης έκανε μια πολύ σημαντική αναβάθμιση της υπηρεσίας πρός τους πολίτες.

Το βασικό μέρος της αναβάθμησης είναι άμεσα ορατό απο την κατάργηση της πολύ απλής Flash εφαρμογής που μέχρι τώρα διέθετε με μία πολύ πιο σύγχρονη web εφαρμογή που όχι μόνο επιτρέπει την πρόσβαση σε οποιοδήποτε browser δίχως την ανάγκη εγκτάστασης browser plugins, αλλά διαθέτει και προσεκτικά γραμμένες οδηγίες χρήσης! 

Το δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο είναι πως επιτέλους επιτρέπουν πρόσβαση σε ιστορικά στοιχεία αντί για τις μετρήσεις της τελευταίας εβδομάδας, κάτι που δεν ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο στον πολίτη καθώς οι τιμές αλλάζουν καθημερινά. Ελπίζω πως ο λόγος που η παλαιότερη ημερομηνία είναι η 21/11/2008 να είναι λόγω ασυμβατότητας των παλαιών δεδομένων με τα νέα και να μην υπάρξουν στο μέλλον περιορισμοί στον ορισμό της χρονικής περιόδου.

Το τρίτο πολύ σημαντικό στοιχείο είναι μια πολύ έξυπνη αλλαγή στον τρόπο περισυλλογής των δεδομένων το οποίο σίγουρα θα επέφερε και σημαντική μείωση του κόστους της υπηρεσίας προς το κράτος. Μέχρι τώρα η μέτρηση γινόταν σε στατιστικό δείγμα των πρατηρίων καυσίμων με βάση την γεωγραφική του σχέση και την πυκνότητα πρατηρίων στο εκάστοτε γεωγραφικό διαμέρισμα. Έτσι σε κάθε εβδομαδιαία μέτρηση, ερευνητές εργαζόμενοι για το υπουργείο επικοινωνούσαν ή επισκέπτονταν τα πρατήρια που λάμβαναν μέρος στο δείγμα για να καταγραφούν οι τιμές τους. Το αποτέλεσμα ήταν οτι απο εβδομάδα σε εβδομάδα τα πρατήρια που αποτελούσαν το δείγμα διέφεραν με στόχο την καταγραφή της μέσης τιμής στατιστικά, αλλα με κόστος την χρησιμότητα των δεδομένων για τους πολίτες. Στην νέα υπηρεσία, οι πρατηριούχοι είναι αυτοί που στέλνουν τις τιμές στο υπουργείο, μέσω της web εφαρμογής αφού έχουν λάβει κάποιον κωδικό. Το υπουργείο μάλιστα δεν απέκλεισε τα πρατήρια που δεν διαθέτουν πρόσβαση στο internet αφού επιτρέπει ακόμα και την αποστολή μέσω SMS !

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι πως οι μετρήσεις δεν διατίθενται στο τέλος μιας εβδομάδας όπως παλαιότερα αλλά πλέον σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, καθώς δείχνει και η διασπορά των ημερομηνιών / ωρών καταγραφής των μετρήσεων.

Ενα μεγάλο μπράβο στο υπουργείο ανάπτηξης για τα σημαντικά αυτά βήματα, ελπίζω να συνεχιστούν με την διάθεση των δεδομένων και σε API με σκοπό την διεύρυνση της διάθεσης σε άλλες υπηρεσίες ή και γιατί όχι, σε εφαρμογές mashup.

Σύμφωνα με το περιοδίκο Federal Computing Weekly, οι κυβερνητικοί επίτροποι πληροφοριών στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν συχνά την πρόκληση του συνδυασμού δεδομένων από ετερογενή συστήματα σε συνδυαστικά πληροφοριακά συστήματα μεγαλύτερης χρησιμότητας. Το έργο τους είναι ιδιαίτερα δύσκολο καθότι η πλειοψηφία των πηγαίων συστημάτων δεδομένων δεν έχουν σχεδιαστεί με την ευελιξία που χρειάζεται ένα τέτοιο εγχείρημα.

Οι νέες αυτές εφαρμογές ονομάζονται mashups και αποτελούν μια νέα τακτική επίλυσης ενός παλαιού προβλήματος. Πρόκειται για εφαρμογές web που χρησιμοποιούν και συνδυάζουν δεδομένα και υπηρεσίες λογισμικού από 2 ή παραπάνω πηγές. Το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι αντί να κατασκευάζονται από την αρχή, χρησιμοποιούν στοιχεία και εφαρμογές ή υπο-εφαρμογές που ήδη υπάρχουν. Έτσι προωθούν την επαναχρησιμοποίηση κρατικού λογισμικού / e-υπηρεσιών από υφιστάμενες επενδύσεις, περιορίζοντας το κόστος της δικής τους ανάπτυξης σημαντικά.

Ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός κρατικών οργανισμών και υπουργείων στις ΗΠΑ χρησιμοποιεί εφαρμογές mashup για την διεύρυνση της αποτελεσματικότητας των υπηρεσιών τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Εθνικό Σύστημα Εύρεσης Στέγης (National Housing Locator System), το οποίο κατασκευάστηκε μετά τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα. Το σύστημα επιτρέπει στους κρατικούς λειτουργούς να εντοπίζουν ταχύτατα προσωρινές κατοικίες για ανθρώπους που έχουν πληγεί από καταστροφές όπως τυφώνες, σεισμούς, κ. α. και έχει ήδη αποδείξει την αποτελεσματικότητα του λίγο πριν χτυπήσει ο τυφώνας Gustav. Το σύστημα ανήκει στον οργανισμό κατοικιών και οικιστικής ανάπτυξης και συνδυάζει πρώην απομονωμένα δεδομένα κατοικιών από δημοτικά, νομαρχιακά και εθνικά συστήματα με χάρτες, δορυφορικές φωτογραφίες και υπηρεσίες της εκάστοτε τοπικής αυτοδιοίκησης. 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το σύστημα ‘Μια e-εφαρμογή΄(One-e-App) το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το California HealthCare Foundation και χρησιμοποιεί mashups για να εγγράψει οικογένειες χαμηλού εισοδήματος σε δημοτικές, νομαρχιακές και εθνικές κοινωνικές υπηρεσίες. Πρόκειται για μια εφαρμογή Web που επιτρέπει 1 online αίτηση να αποσταλεί σε όλους τους διαθέσιμους κυβερνητικούς φορείς με ένα κλικ. 

Εκτός όμως απο τους πολίτες, οι τεχνολογίες mashup αυξάνουν σημαντικά την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ένας κυβερνητικός αναλυτής μπορεί π.χ. να χρειάζεται να συνδυάσει στοιχεία από 10 εσωτερικούς και 10 εξωτερικούς ιστοτόπους και να τα εισάγει σε ένα εργαλείο στατιστικής ανάλυσης. Το να γίνεται αυτή η διαδικασία ‘χειροκίνητα’ σίγουρα δεν είναι ο πιο παραγωγικός τρόπος.

Στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση στην ιδέα των Δημόσιων Δεδομένων. Με αφορμή την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου αναφέρει δηλώσεις των (τέως και νυν) υπουργών Ρουσόπουλου και Τσιτουρίδη.

«Η σιωπή μου για το θέμα αυτό να μην ερμηνεύεται ως αδυναμία από κάποιους», είπε ο κ. Τσιτουρίδης. «Θα συμφωνήσω με αυτό που είπε ο κ. Ρουσόπουλος. Είναι αντιδεοντολογικό στον δημόσιο λόγο ο ένας υπουργός να λέει τις συνομιλίες του με άλλους σε ό,τι αφορά τα καθήκοντά του. Το εννοώ και καλώ όλους να το τηρούν».

Ο Π. Μανδραβέλης διερωτάται αν οι συνομιλίες μεταξύ δύο υπουργών, όταν αφορούν υπηρεσιακά τους θέματα μπορούν και πρέπει να μένουν κρυφές από το κοινό. Μπορούν να παρουσιάζονται ως “ιδιωτικές συνομιλίες”?

… Αν όμως οι συνομιλίες αφορούν τα υπουργικά καθήκοντα -όπως διευκρίνισε ο κ. Τσιτουρίδης- πόθεν προκύπτει το μη δέον; Το τι κάνουν και το τι λένε οι υπουργοί (σχετικά με τα καθήκοντά τους) είναι δημόσια περιουσία, πρέπει να δημοσιοποιούνται ώστε να ελέγχονται. Αν, επί παραδείγματι, ο κ. Τσιτουρίδης είπε σε κάποιον υφυπουργό του «να βοηθήσει τη Μονή Βατοπεδίου στην εκτίμηση των χωραφιών της λίμνης Βιστωνίδας» κι αυτό οδήγησε σ’ αυτές τις υπερεκτιμήσεις της αξίας τους, αυτό είναι ιδιωτική υπόθεση που πρέπει να μείνει κρυφή; Τι καινοφανείς και περίεργες λογικές είναι αυτές; Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, ακόμη βγαίνουν βιβλία με το τι διημείφθη στον Λευκό Οίκο μεταξύ των επιτελών μετά την 11η Σεπτεμβρίου, εδώ θα θεωρήσουμε «αντιδεοντολογικό» να μάθουμε πώς ασκούν τα καθήκοντά τους οι υπουργοί;

Διαβάστε όλο το άρθρο.

Την αρχή έκανε ο Παν. Βρυώνης, και συνέχισαν άλλοι στέλνοντας επιστολές στη Βουλή των Ελλήνων ζητώντας διαχρονικά στοιχεία για το πόθεν έσχες των βουλευτών.

Όπως θα δείτε και στα σχετκά links, η απάντηση που παίρνουν είναι αρχικά “πάρτε μας τηλέφωνο” (σε μια προφανή προσπάθεια να μην υπάρχει καταγεγραμένη γραπτή απάντηση), και στη συνέχεια, μετά από πολλές μέρες λαμβάνουν την απάντηση ότι

Τα στοιχεία αυτά ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ να δοθούν στους πολίτες, ΜΟΝΟ στους διαπιστευμένους κοινοβουλευτικούς συντάκτες!

Κατ’ αρχήν μια επίσημη απάντηση της Βουλής των Ελλήνων θα περίμενα να αναφέρει και τον ακριβή νόμο ο οποίος απαγορεύει κάτι τέτοιο. Αλλά για ποιό λόγο θα μπορούσε να το απαγορεύει? Αν το δίνουν στους διαπιστευμένους κοινοβουλευτικούς συντάκτες, αυτό είναι γιατί αυτοί θεωρούνται διαμεσολαβητές στην ενημέρωση του πολίτη. Άρα ο τελικός στόχος είναι αυτή η ενημέρωση να φτάσει στον πολίτη και όχι να μείνει στα χέρια του Κοινοβουλευτικού συντάκτη.

Από τη στιγμή που η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα χωρίς ιδιαίτερο κόπο / κόστος να υπάρχει τέτοια πληροφόρηση, ποιός και γιατί αρνείται να την παρέχει στους πολίτες? Πολύ περισσότερο, γιατί δεν αναρτάται αυτή η πληροφορία στην ιστοσελίδα της Βουλής να υπάρχει μόνιμα?

Είναι πολύ περίεργη η εμμονή στο να μην δώσουν ένα τόσο απλό στοιχείο. Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι αξίζει να συνεχίσομε την πίεση στέλνοντας όλοι emails ζητώντας ακριβώς το ίδιο πράγμα: άμεση πρόσβαση στις δηλώσεις “Πόθεν Έσχες” όλων των βουλευτών για τα τελευταία 5 χρόνια

To email της Βουλής είναι το παρακάτω:

infopar@parliament.gr

Ίσως βγει κάτι…

To Βρεττανικό blog Informationoverlord πήρε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία. Μάζεψε και παρουσίασε σε ένα άρθρο όλα τα RSS Feeds που εκδίδουν κυβερνητικά websites και portals καθώς και αντίστοιχα άλλων Δημόσιων φορέων.

Θα ήταν ενδιαφέρον αν γινόταν κάτι αντίστοιχο κι εδώ – αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρίσκαμε αρκετά διαθέσιμα. Τα RSS feeds θα μπορούσαν από μόνα τους να γίνουν μια πρώτη ύλη για περαιτέρω αξιοποίηση των Δημόσιων Δεδομένων – όσων τουλάχιστον δημοσιεύονται προς στιγμήν – και αυτή η λίστα θα μπορούσε να ανανεώνεται διαρκώς.